każda "bajka" kiedyś się kończy.. po niej niby zaczyna się nowa... więc postanowiłam. koniec mojej historii. koniec tej jak to on nazwał "paranoi"..

uzależniłam się. od niego. i nie potrafiłam się od uzależnić. stał się moim nałogiem. czymś z czym już nie potrafiłam w pewnym momencie walczyć. to nie są papierosy że wstajesz pewnego pięknego dnia i mówisz: od dzisiaj nie palę...

wybrał "mniejsze zło"... więc miałam rację... nie było jakiegokolwiek sensu mówić mu o tym wszystkim..

jego podstęp.. o tym że skąd niby mam wiedzieć czy nie było by inaczej gdybym mu o tym powiedziała...ale przecież wiedziałam że tak nie może być. że się odwróci. i że nie będzie po tak zwanej mojej myśli... i nawet tego nie oczekiwałam. bo nie mogłam tego oczekiwać.. nie miałam jakiegokolwiek prawa.

michał był zasłoną dymną.. teraz już mogę to powiedzieć z czystym spokojem. chciałam żeby był antidotum. ale okazało się, że się nie nadaje.
nie był nim... i nigdy nie będzie nawet w 1/4...

zmiękłam... a zawsze byłam twarda. on zniszczył mój zewnętrzny świat który przez tyle lat budowałam. tą skorupę twardej i silnej kobiety.
uczeń przerósł mistrza...

"to ty nauczyłaś mnie twardego myślenia patrzenia w druga stronę. tego wszystkiego czego nie umiałem.. zawsze stąpałaś twardo po ziemi. miałaś swój świat, styl. coś co mnie fascynowało.
ściągnęłaś mnie na dno żeby potem podnieść.."

myślałam że to kontroluję... ale w pewnym momencie okazało się że sytuacja wymknęła się z rąk a role się odwróciły... i wtedy przepadłam. Był jedyną osobą której udało się zdjąć skorupę...
a ja musiałam się zakochać w kimś kogo kiedyś nie chciałam kochać... bo nie umiałam...


11.3 – KOCHAM CIĘ...

mimo że czuję że się upokorzyłam... ale dorosłam do tego...

zostawiłam sobie resztki godności aby odrodzić się na nowo...


to ostatnia notka na tym blogu... z dedykacja dla A.
trzeba wiedzieć kiedy zejść ze sceny...

To wszystko w tym programie... kończymy nadawanie.